Jak radzić sobie ze stratą – Rozstanie, utrata pracy, żałoba

Strata jest nieodłączną częścią życia. Niespodziewanie przychodzi, rujnuje poczucie bezpieczeństwa i pieczołowicie budowaną przewidywalność dnia codziennego. Wszystko co dotychczas wydawało się być oczywistym, nagle traci na znaczeniu, a przyszłość jawi się jako nieznana, czarna plama. Czasem w ogóle nie umiemy jej sobie wyobrazić. Ból bywa na tyle silny, że świat się zatrzymuje nie mając już nic nam do zaoferowania. Zalewani przez emocje próbujemy nie utonąć, trzymając się kurczowo resztek nadziei.  Napływające pytania „Dlaczego ja?” „Dlaczego akurat mnie to spotkało”, „Czym sobie na to zasłużyłam? ” pozostają na zawsze bez odpowiedzi.

Na pytania – Jak sobie poradzić? Na co zwrócić uwagę i kiedy zasięgnąć pomocy psychiatry lub psychologa postaram się odpowiedzieć w dzisiejszym wpisie.

Kiedy mówimy o stracie?

Strata , to nie tylko śmierć bliskiej osoby, ale również odejście przyjaciela, rozwód, utrata pracy, stylu życia czy też zdrowia. To każda sytuacja powodująca niechciany brak, często nagła, „wywracająca” nasze życie do góry nogami, powodująca destabilizację i natłok trudnych emocji na które nie jesteśmy przygotowani.

W następstwie tak dużej zmiany dochodzi do zaburzenia dotychczasowych mechanizmów adaptacyjnych ( złożonych mechanizmów psychologicznych radzenia sobie w określonej, dobrze nam znanej sytuacji) co skutkuje pojawieniem się różnych objawów takich jak:

  • smutek, brak odczuwania radości
  • lęk i niepokój ( często bez istotnej przyczyny)
  • rozdrażnienie, złość czy zmienność nastroju
  • problemy z pamięcią, koncentracją i uwagą
  • płaczliwość
  • problemy ze snem czy apetytem
  • w skrajnych przypadkach poczucie braku sensu życia czy nawet myśli samobójcze

Jeśli zastanawiasz się jak długo może trwać ból po stracie ( reakcja żałoby) to nie mam dla Ciebie jednoznacznej odpowiedzi. To kwestia niesamowicie indywidualna i zależna od osobniczych możliwości wypracowania nowych mechanizmów adaptacyjnych do zaistniałej sytuacji. 

Jak radzić sobie ze stratą, żałobą?

Niezależnie od tego czego strata dotyczy- czy śmierci bliskiej osoby, zwierzaka, utraty pracy lub zdrowia daj sobie pełne przyzwolenie na przeżywanie wszystkich emocji. Skonfrontuj się z nimi, przyjrzyj się im, zaakceptuj takimi jakie są. Emocje nieprzerobione i wyparte mogą „wracać” pod postacią objawów somatyzacyjnych, bądź mogą uaktywniać się w innych „pozornie niezwiązanych sytuacjach”.

Daj sobie tyle czasu na smutek, płacz i złość ile tylko potrzebujesz! Nie daj sobie wmówić, że trzeba się ogarnąć, że Twój stan trwa już za długo. Każdy z nas jest inny i przeżywa trudne emocje na swój sposób. Masz prawo  przeżywać je po swojemu i oczekiwać od innych akceptacji i wsparcia tego procesu.

Nie porównuj się do innych, którzy będąc w podobnej sytuacji szybciej lub inaczej sobie z nią poradzili. Ty jesteś jedyny/a w swoim rodzaju i będziesz przeżywać stratę zupełnie inaczej niż koleżanka, wujek, mama czy ciotka i to jest całkowicie w porządku, bądź sobą i daj sobie wystarczająco dużo przestrzeni.

Nie staraj się spełniać oczekiwań innych osób. Nie udawaj, że czujesz się dobrze jeśli tak nie jest. Masz prawo oczekiwać pomocy i mówić otwarcie o tym jak się czujesz. 

Nie oczekuj od siebie zbyt dużo, daj sobie czas. Jeśli nie jesteś wystarczająco szybko gotowa/y na podjęcie wszystkich codziennych obowiązków- odpuszczaj. Uszanuj siebie i swoje gorsze samopoczucie. Zaopiekuj się sobą, nie staraj się za wszelką cenę przekonać siebie i innych, że możesz wywiązywać się ze wszystkiego równie dobrze jak dotychczas. Proś i przyjmuj pomoc, która jest Ci ofiarowywana. Nie musisz być superbohaterem/ką.

Przeanalizuj co Ci pomaga najbardziej i rób to. Jesteś indywidualną jednostką, to że medytacja, joga czy imprezy i spotkania działają na jednych nie oznacza to, że metody te równie dobrze sprawdzą się u Ciebie. Wypracuj swoje własne i to ich się trzymaj .

Zaakceptuj swój stan i oczekuj pełnej akceptacji od innych osób.

 

Kiedy udać się do psychologa / psychiatry po pomoc?

Zawsze pomyśl o skorzystaniu z profesjonalnej pomocy w przypadku gdy objawy, których doświadczasz są bardzo nasilone, lub istotnie przedłużają się w czasie powodując duże zaburzenie funkcjonowania w życiu codziennym.

Abolutnie nie czekaj, aż się „poprawi” jeśli pojawią się u Ciebie myśli samobójcze. To wyraźny sygnał do pilnej konsultacji psychiatrycznej na izbie przyjęć szpitala psychiatrycznego ( pomoc uzyskasz tam 24h na dobę).

Pamiętaj zasięgnięcie pomocy profesjonalisty to nic złego ani wstydliwego. Umożliwi Ci to przepracowanie sytuacji kryzysowej w możliwie szybki i bezpieczny sposób.

To te najbardziej trudne doświadczenia najmocniej nas transformują i choć początkowo wydają się być absolutnie beznadziejne z czasem wynikają z nich pozytywne zmiany.

KOMENTARZE